Πρόσωπα της πόλης

Γιώργος Καρβουνιάρης: “Δεν θα άλλαζα με τίποτα τα τέσσερα τελευταία χρόνια της ζωής μου…’’

1120037_10201954153041333_2130900428_o

Πολλές φορές είχα αναλογιστεί το τι θα σήμαινε να γίνω πατέρας. Το είχα σκεφτεί, το είχα φανταστεί, νόμιζα ότι ήξερα περίπου και πως θα νιώσω και τι ευθύνες θα αναλάβω. Νόμιζα βεβαίως, διότι η πραγματικότητα καμία σχέση δεν είχε με την πραγματικότητα. Πριν από τέσσερα χρόνια όταν για πρώτη φορά μέσα στο μαιευτήριο κράτησα στην αγκαλιά μου το αγγελούδι μου και άκουσα το κλάμα του, κατάλαβα ότι η ζωή μου είχε πλέον αλλάξει.

Τις πρώτες μέρες στο σπίτι μας δυσκολευόμουν να ξεκολλήσω από το κρεβατάκι του –την καλαθούνα όπως έμαθα ότι την λένε- και τα βράδια ξαγρυπνούσα για να ακούσω την αναπνοούλα του και να βεβαιωθώ ότι είναι καλά.Διάβαζα βλέπετε πολλά –ως άσχετος, στραβάδι κανονικό, νέος πατέρας- αλλά κατοανοούσα ελάχιστα.

Ξαφνικά διαπίστωσα ότι η όποια μετακίνησή μας εντός, ή πολύ περισσότερο, εκτός πόλης περιλάμβανε πολλά αναγκαία που γέμιζαν το πορτ- μπαγκάζ του αυτοκινήτου και πολλά περίσσευαν.Έμαθα μετά πολλών κόπων να δένω το καρεκλάκι στο αυτοκίνητο και ακόμα πιο πολύ κόπιασα για να πείσω το μικρό διαβολάκο να καθίσει εκεί που θα ήταν ασφαλές για τον ίδιο. Τα κατάφερα και ένοιωσα πως ανέβηκα στο Έβερεστ.

Αυτό… πριν πάμε στην παιδίατρό του για να του κάνει το πρώτο του εμβόλιο. Κάθε φορά διαπίστωνα πως αυτό που νόμιζα δύσκολο ήταν πολύ πιο εύκολο από το επόμενο που καλούμουν να κάνω. Όμως πάντα αποζημιωνόμουν. Με την πρώτη του λεξούλα. Το πρώτο του μπουσούλημα, τα πρώτα του «ζαλισμένα» βηματάκια.

Δεν θα άλλαζα με τίποτα τα τέσσερα τελευταία χρόνια της ζωής μου καθώς για κάθε δυσκολία, για κάθε κόπο, για κάθε πρόβλημα αποζημιωνόμουν με το παραπάνω.

Δάκρυσα όταν τη μέρα της βάπτισής του, άκουσα να παίρνει το όνομα του πατέρα μου που δεν βρίσκεται πια στη ζωή.

Η καρδιά μου σφίχτηκε όταν φέτος για πρώτη φορά τον πήρε το σχολικό για τον παιδικό σταθμό. Ήθελα να τρέξω ξοπίσω του αλλά τελικά… τις πρώτες μέρες το έκανε η μάνα του. Δεν έχω νιώσει πιο μεγάλη ευτυχία από αυτή όταν πριν μερικές μέρες ο Ανδρέας μου με περίμενε όλο περηφάνια για να μου δείξει την πρώτη του ζωγραφιά. Η μουτζουρίτσα του μου φάνηκε πιο όμορφη και από την Μόνα Λίζα.

Αρκεί να μου χαμογελάσει και ξεχνάω κάθε πρόβλημα. Μου μιλάει και σταματάει ο χρόνος. Η ζωή μου πραγματικά άρχισε πριν από τέσσερα μόλις χρόνια…